/Dünyanın kapıları dışarıda
Yağmurun onları aradığını bilmiyor/
Diyor İtalyan şair Sandro Penna… Ve devam ediyor:
/Yağmuru bilmiyor ışık. Yağmur
Bilmiyor ışığı/
(Çev. Işıl Saatçıoğlu, İtalyan Hermetik Şiiri Antolojisi, YKY,
1995, İstanbul.)
…
Tıpkı şairin dediği gibiydi her şey: Yağmurlar da sizi arıyor; ışığın aradığı gibi... ve bir gün şairler kapı olur açılır; barışa, sevgiye, adil paylaşıma, insanların evrensel ortak değerlerine, ideallerine ...
Ütopya da olsa güzel, düşlerimiz güzelleşiyor anlık da olsa… Düşlerimiz ve düşüncelerimiz değil midir bizi “insan” yapan?
Adamlar çoktan yağmur oldu oysa… Yağmura ışık oldular; ışığa yağmur… Yürümek geleceğe baştan sona; hayaller sırılsıklam, umutlarımızda güvercinli sevdalar… Siz yürürseniz; gökler yürümez mi, umutlarınızın peşi sıra?..
Yağmur; günlük, güneşlik günlerin muştusu… Bir sancı kalkar her yanımdan, ay ışıkları un ufak, yaralı kuşlar gibiyim ve dünlerde yaşamaktan yarınlara zaman kalmadı… Ya siz bayım, kaçıncı mevsimde yitirdiniz, hatırlayamadıklarınızı?
Bir yağmur kaldı dobra dobra yağan bir de ışık kaldı; düşlerimizin kuytu kenarında ağlayan…
Yaşantımız siyah beyaz bir fotoğrafa dönüşürken, renkleriniz… renklerinizi bayım, hangi rüzgâra verdiniz?
YAĞMUR OLDU ADAMLAR
/özgürlüğe yürüdü arkasında millet
alnı aktı başı dik vatan ona yârdı/
yürüdü yağmurdan adamlar
yumruklar çözülü yürekler sevgi dolu
sıksanız özgürlük akardı
ata’dan gelen bir sesle
dünden yarına binlerce
kalpleri binlerle çarpardı
yürüdü yağmurlar oluk oluk
ateş oldular ışık oldular
şimşekti yüzleri karanlığı sarsardı
gözleri kamaştı güneşin
tarihe not düştü her damla
adalet özgürlükle yaşardı
yollar yürürken yeni yollara
başlangıçtır sonu olmayan
düşünce varsa insan da vardı
TAHİR SAKMAN
