“Eğer bir rahatsızlığınız varsa resmi sağlık kuruluşlarından şaşmayın” derim… Derim de sorun bakalım niye?
Koronadan sonra ‘çok şükür’ vertigo oldum, eyvallah! 5-6 yıldır birlikte takılıyoruz ama ne takılma hatta daha çok o bana takılıyor… Kendimle dalga geçiyorum, “koskoca dünya dönüyor, küçücük Tahir dönmüş çok mu” diyorum ama yetmiyor…
“Biz Mevlâna torunuyuz; döneriz, dönmek bizim mayamızda var” diyorum, yine kanmıyor!
Eskiden altı ayda bir ziyaret eder giderdi, şimdi yatılı misafirliği de geçti temelli yerleşmek istiyor. İki aya yakın bir zaman diliminde benimle, git desem de gitmiyor.
Sağa sola, yukarı aşağı bakmak yok… Robot gibi yürüyeceksin, TV, telefon, bilgisayar yasak. Seyahat yasak… Stres yasak… Yahu, bu ülkede stressiz yaşamak mümkün mü? Kafa bir milyon, yaşamaya / yazmaya çalışıyorum. Tüm akşamdan kalmalar bana yüklenmiş sanki!
Her gün seçim sandığını… Kayyum atıyorum, yeni parti kuruyorum. Parlamenter sisteme geçiyorum. Atatürk’ün emaneti olan Cumhuriyeti nasıl yücelteceğimin hesaplarını yapıyorum, demokrasiyi daha ileri boyutlara taşıyabilmenin, insan haklarını, tüm canlıların haklarını daha iyi koruyabilmenin planlarını yapıyorum ve elbette ki yaşam hakkımızı, ekmek hakkımızı savunmanın vazgeçilmez heyecanını da yaşıyorum ama bir şey var ki söz pahalılığa gelince, tıkanıyorum; bir tek ona sözüm geçmiyor!
Dayanamadım, şaştım, düştüm; bir gaflet anında kendimi özel hastanede buldum. Maşallah ücretler… Tahmin bile etmeyin,asap bozucu…
Doktorlar elbette emeğinin karşılığını alacak ama… Ödemeleri yapınca kredi kartım bile vertigo oldu, benim vertigo da nirvanaya ulaştı! (Şaka şaka şimdi daha iyiyim.)
“Gitmeseydin” demeyin lütfen… Gitmeseydin, yemeseydin, gezmeseydin… bunun sonu “yaşamasaydın”a kadar gider!
Resmi sağlık kuruluşlarındaki doktorlarımızın nasıl özveriyle çalıştığını biliyoruz, sorun sıra alabilmekte… Doktor sırası almanız da yetmiyor sonra ultrason, emar (MR)… Özel kuruluşlar ise oldukça pahalı veya bizim gibi düşük gelirli insanlara aşırı pahalı geliyor. Yazın ortasında domatesin kilosuna yüz lira verince, aslında bir parça hak vermiyor da değilim; belki de asıl sorun bizim ücretlerimizde… Belki de özel sağlık kuruluşlarını tenzih etmemiz gerekiyor; cihazlar ithal, malzemeler dövizle… Ama Allah için kısa sürede tedavi ediyorlar, cebiniz sağlamsa.
Bu durumda ya vertigo kabahatli ya da benim gibi hasta olanlar!
Aslında bu başka bir Türkiye’nin fotoğrafıdır; paranız varsa tedaviye ulaşmanız çok kolay eğer yoksa randevu beklerken rahatsızlığınıza katlanacaksınız. Bu arada rahatsızlığınız geçebilir veya tam tersi toprağa emanet edilebilirsiniz.
“Adam sen de” diyemiyorum ama… ülkenin başı dönmüş, siyasette dönen dönene! Kimi akçeli işlerle dönüyor kimi ikbal beklentileriyle, kiminin ne sırrı varsa, açığa çıkmasından korkarak… Kırk yıldır “Kâni” bildiklerimiz “Yani” çıkıyor ve biz artık şaşırmıyoruz bile!
Tahir’in başı dönmüş, çok mu?
