23 Nisan denildiğinde aklımıza ne gelir?
Bayraklar, şiirler, törenler…
Ama bugün asıl sormamız gereken soru şu: Bir çocuk kendini ne kadar güvende hissediyor?
Son günlerde yaşanan okul saldırıları, yalnızca fiziksel güvenlik meselesi değildir; çocukların dünyaya nasıl baktığını doğrudan etkiler. Çünkü çocuk için dünya, ancak güvenli olduğu ölçüde keşfedilebilir bir yerdir.
Gelişim psikolojisi bize şunu açıkça gösterir:
Bir çocuk kendini güvende hissettiğinde öğrenir,
Bağ kurar, merak eder, oynar.
Ancak tehdit algısı arttığında beyin farklı çalışır; öğrenme sistemleri geri planda kalır, hayatta kalma mekanizmaları devreye girer. Çocuk artık öğrenmeye değil, hayatta kalmaya odaklanır.
Bu nedenle güvenlik, eğitimin ön koşuludur.
23 Nisan’ın özünde ne var?
Bir çocuğa söz hakkı vermek.
Onu görmek.
Onu ciddiye almak.
Ama daha derininde şu mesaj var:
“Bu dünya senin için güvenli bir yer.”
Bu cümleyi gerçekten kurabilmeye ihtiyacımız var. Bir çocuğun kendini güvende hissetmesi; yalnızca okul kapısındaki güvenlik görevlisiyle değil, öğretmenin bakışıyla, ailenin yaklaşımıyla, okulun atmosferiyle doğrudan ilişkilidir.
Çocuklar yetişkinlerin söylediklerinden çok, nasıl davrandıklarını hissederler. Kaygılı bir yetişkinin yanında çocuk, nedeni tam olarak anlayamasa bile tehlike olduğunu hisseder. Bu nedenle çocukların kendilerini güvende hissedebilmeleri için, onlara eşlik eden yetişkinlerin de gerçekten güvende hissetmesi gerekir. Bir slogan olarak değil, bir deneyim olarak…
Belki de burada durup şunu hatırlamak gerekir:
1920 yılında, Anadolu’nun ortasında meclisimizin açıldığı o günlerde kimse güvende değildi. Ama kurtuluşa ve egemenliğe dair inanç, yeni bir hikâyenin kurulmasını sağladı. Zor zamanlardı. Hem de çok zor. Bugün de zor bir dönemden geçiyoruz. Ama bu ülkenin anne babaları ve öğretmenleri, çocuklara güven duygusunu yeniden verecek yolu bulacaktır. Çünkü bir çocuk kendini güvende hissettiğinde, sadece bugünü değil, geleceği de kurar.
